Πατήστε πάνω στην εικόνα για να
διαβάσετε ή να κατεβάσετε
σε ηλεκτρονική μορφή
την εφημερίδα του ομώνυμου συλλόγου των απανταχού παλαιών κατοίκων Παλλήνης
“ο Παλληνεύς”
Το Δημοτικό Συμβούλιο που πρόεκυψε από τις εκλογές στις 25/05/2014 ανανεωμένο κατά 30% από νέα μέλη, καλείται τη προσεχή πενταετία να επιλύσει συσσωρευμένα προβλήματα προηγούμενων χρόνων(αποχέτευση, σχέδιο) αλλά και καθημερινά ζητήματα που ταλαιπωρούν τους δημότες. Η μοναδική παιδική χαρά βρίσκεται εδώ και έξι μήνες υπό κατα-σκευή, η ανακαίνιση του Δημαρχείου τα τελευταία δύο χρόνια κινείται με αργούς ρυθμούς, η καθαριότητα υποτυπώδης, η συγκοινωνία ανύπαρκτη, οι πλατείες σε πλήρη εγκατάλειψη συνθέτουν το σκηνικό μιας«προβλη-ματικής» πόλης.
Ο Παλληνέας όλα αυτά τα χρόνια δεν κάνει αντιπολίτευση, δεν συμμετέχει σε πολιτικά παιχνίδια απλά αναδεικνύει τα προβλήματα.
ΕΛΠΙΔΑ ΥΠΑΡΧΕΙ; Ο ΧΡΟΝΟΣ ΘΑ ΔΕΙΞΕΙ... ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ!
κάντε κλικ στην εικόνα για να διαβάσετε ή να κατεβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή την εφημερίδα “ο Παλληνεύς”
Εφημερίδα "ΕΒΔΟΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ"
της 21.09.2013
Πατήστε ΕΔΩ για να την διαβάσετε ή
Να την κατεβάσετε σε
Ηλεκτρονική μορφή
Διαβάστε ή κατεβάστε σε ηλεκτρονική μορφή την εφημερίδα “ο Παλληνεύς”
πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε ή να κατεβάσετε σε
ηλεκτρονική μορφή την εφημερίδα “ο Παλληνεύς”
Παστίλια 1η: Ο σεβασμός κερδίζεται
Και όμως όχι! Το παιδί οφείλει να μάθει ότι ο σεβασμός δεν κερδίζεται λόγω επιδόσεων ή τρόπου του προσώπου που σεβόμαστε. Ο σεβασμός πηγάζει από μια ιδιότητα, από κάτι που είναι το συγκεκριμένο πρόσωπο. Γι’ αυτό το παιδί οφείλει να σέβεται τους γονείς του, τους καθηγητές τους, τους μεγαλύτερους: επειδή είναι αυτοί που είναι και αυτό αρκεί. Έτσι, ξεφεύγουμε από τις παγίδες του «τίνος θα περάσει» και του «άραγε αξίζω τον σεβασμό του παιδιού μου» και δεν μπαίνουμε σε παιχνίδια εξουσίας και «πρωταθλητισμό εντυπώσεων» με κριτή ένα παιδί.
Παστίλια 2η : Είμαστε όλοι ίσοι!
Η ισοτιμία ως προς την αξιοπρέπεια και τον σεβασμό της προσωπικότητας είναι αυτονόητη. Ταυτόχρονα, όμως, οι ανθρώπινες κοινωνίες δια-
κρίνονται από την έντονη ασυμμετρία της πραγματικότητας ως προς τις ιδιότητες των μελών τους. Μια οικογένεια και κατ΄ επέκταση μια σχολική κοινότητα είναι ένα σύστημα αυστηρά συγκροτημένο, που διέπεται από κανόνες και όχι μία ασαφής οντότητα, όπου ιδιότητες, θέσεις, λειτουργίες, ρόλοι, τρόποι, λόγια και πράξεις δεν έχουν τίποτε το ξεχωριστό. Οι εν λόγω ιδιότητες δεν αποδίδονται με βάση διαπροσωπικές διαπραγματεύσεις και συμφωνίες, αλλά σύμφωνα με τους θεσμικούς κώδικες και κανόνες της κοινωνικής ζωής. Υπό κανονικές συνθήκες, όπου επικρατούν σχέσεις βασισμένες στον αμοιβαίο σεβασμό, στο διάλογο και τον κοινό νου, όλα τα μέλη έχουν επίγνωση του πεπερασμένου της «σφαίρας επιρροής» τους. Το ότι δύσκολα μπορεί να είναι όλοι 100% ευχαριστημένοι, είναι απόλυτος νόμος, που τον ζει καθένας κάθε μέρα. Συχνά, όμως, πέφτουμε θύματα ιδεολογικών παρεξηγήσεων, μεταμοντέρνων και αποδομητικών «απελευθερώσεων», που έχουν σαν πυρήνα τους την άρνηση της ασυμμετρίας της πραγματικότητας κι από την πολλή αποδόμηση δεν έχει απομείνει κάποιο νόημα στις λέξεις: όλοι (στην οικογένεια, στο σχολείο, παντού) είναι «ισότιμα μέλη» και ο καθένας χρίζει τον εαυτό του «κριτή», με μόνο κριτήριο «αν εκείνο που κάνει ο άλλος ευχαριστεί τον αυτόκλητο κριτή». Και πάλι όχι!
Παστίλια 3η: Είναι δικαίωμά μου!
Από την ιδιότητα του παιδιού δεν απορρέουν μόνο δικαιώματα. Απορρέουν και υποχρεώσεις-πρακτικές και ηθικές. Την στιγμή που τα παιδιά αποδέχονται βαρύτατες υποχρεώσεις στο όνομα
κάποιας καριέρας στη μουσική, στον αθλητισμό ή στην προοπτική μιας δουλειάς, απεχθάνονται στοιχειώδεις υποχρεώσεις που απαιτούνται για να γίνουν άνθρωποι συγκροτημένοι, ισορροπημένοι και καλοί. Το παιδιά πρέπει να αντιληφθούν την έννοια ότι «υπάρχουν κανόνες» και μάλιστα σε ορισμένες ομάδες είναι μέσα χωρίς να ρωτηθούν ή να εγκρίνουν. Βρίσκονται εξ ορισμού σε μια κατάσταση, στην οποία έχουν δικαιώματα και υποχρεώσεις.
Παστίλια 4η : Παιδιά είμαστε ακόμη!
Το ότι το παιδί είναι παιδί ακόμη δεν είναι λόγος απαλλαγής, αλλά λόγος μαθητείας! Δεν υπάρχει πλάσμα τραγικότερο από το ακυβέρνητο παιδί- ένα παιδί απαίδευτο, απροσανατόλιστο, ακαθοδήγητο, έρμαιο των ορμών και της ακρισίας του. Και μια βασική και αναλλοίωτη ιδιότητα του γονιού είναι ότι ο γονιός μπορεί να αρνείται και να απαγορεύει χωρίς να ταλαντεύεται. Μπορεί να λέει «Όχι!» και «Μη!» δίχως να φοβάται. Το παιδί γρήγορα αντιλαμβάνεται ότι η άρνηση του άλλου είναι ένα κομμάτι της ζωής - δυσάρεστο ή εκνευριστικό, όμως αναπόφευκτο στάδιο αποχωρισμού της αυταπάτης ότι όλα επιτρέπονται και υιοθέτησης μιας πιο λειτουργικής και ρεαλιστικής αντίληψης για τον κόσμο. Αν δεν γίνει αυτό, το παιδί θα παλεύει να μάθει σκουντουφλώντας και παραπαίοντας, κτυπώντας πάνω σε πλευρές του κόσμου που «δεν είχε φανταστεί ότι είναι έτσι». Και θα παλεύει να μάθει, με τον δύσκολο τρόπο, μέσα από αλλεπάλληλες δυσάρεστες εμπειρίες και αποτυχίες, ότι ο φανταστικός κόσμος, όπου το ίδιο νομίζει ότι ζει, πολύ απέχει από τον πραγματικό κόσμο όπου καλείται να ζήσει, πρώτα στο σχολείο και αργότερα στην κοινωνία.
Κλείνοντας, θα ήθελα να αναγνωρίσω ότι σε μια παιδοκεντρική κοινωνία με αποθέωση του παιδικού ναρκισσισμού, η γονεϊκή λειτουργία γίνεται ολοένα και πιο δύσκολη. Η τέχνη του να είσαι γονιός (πολύ κοντά, πάντα παρών, ασκώντας υψηλή εποπτεία) είναι ιδιαίτερα απαιτητική. Σχολείο και οικογένεια, ενώ αποτελούν δύο διαφορετικά συστήματα, συνθέτουν ταυτόχρονα ένα ενιαίο πλαίσιο ζωής για τα παιδιά. Οι δύο αυτοί κόσμοι είναι σημαντικό να βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή συνεννόησης και επικοινωνίας μεταξύ τους, να συνεργάζονται αποτελεσματικά, να αλληλοσυμπληρώνονται όπου χρειάζεται, για να μπορούν να τα καθοδηγήσουν σωστά στην πορεία προς την αυτονόμηση και την επιτυχή προσαρμογή τους στην πραγματικότητα.
Γεωργάκη Ευαγγελία,
Διευθύντρια 2ου ΓΕΛ Γέρακα
πηγή Εφημερίδα της Ένωσης Συλλόγων Γονέων του Δήμου Παλλήνης
Και όσο και αν ακούγεται παράξενο, ειδικά στην φετινή σχολική χρονιά και τα δύο σχολεία αντιμετώπισαν σοβαρότατα προβλήματα που απειλούν ακόμα και
την ύπαρξή τους. Επειδή είναι διαδημοτικά - υπερτοπικά, υπάρχουν με ευθύνη της πολιτείας μεταφορές των μαθητών, όχι γιατί τους γίνεται κάποια ιδιαίτερη χάρη, αλλά γιατί προβλέπεται από τον νόμο της ίδρυσή τους, ακριβώς γιατί
αυτά δεν μπορούν καν να υπάρξουν. Κόπηκαν λοιπόν οι μεταφορές τουλάχιστον για δύο και πλέον μήνες γεγονός που απείλησε τα σχολεία με συρρίκνωση.
Ειδικά από το Καλλιτεχνικό μαθητές και γονείς, αλλά και εκπαιδευτικοί στην κυριολεξία «έλιωσαν παπούτσια», από Υπουργείο σε Υπουργείο, από Δήμο και Περιφέρεια, από υπηρεσία σε υπηρεσία, από παρεμβάσεις στα ΜΜΕ, αλλά και με πολύμορφες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας μαζί με τα υπόλοιπα μουσικά και καλλιτεχνικά σχολεία της χώρας και άλλες θιγόμενες σχολικές κοινότητες, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλον ώστε να υπάρξει λύση στο πρόβλημα.
Πρόσθετο εμπόδιο στάθηκε το προηγούμενο καλοκαίρι η παράλογη και για μας παράνομη απόφαση της πλειοψηφίας του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου Παλλήνης, να μην προκηρύξει διαγωνισμό για την δημοπράτηση δρομολογίων για τα σχολεία μας, όπως προέκυπτε από το μέχρι 5/9/2012 νομικό πλαίσιο, και την σχετική υποχρέωση του Δήμου χωρίς αυτό να σημαίνει και δαπάνη από τα έσοδά του. Απόφαση την οποία με κάθε πρόσφορο τρόπο προσπαθήσαμε να ακυρώσουμε ακριβώς για να μην καταδικαστούν τα σχολεία μας σε «ξαφνικό θάνατο».
Στην σωρεία των προβλημάτων παρουσιάζεται ιδιαίτερα οξυμένο το πρόβλημα της στελέχωσης με εκπαιδευτικό δυναμικό ειδικών μαθημάτων. Στο Καλλιτεχνικό οι καθηγητές ειδικοτήτων κινηματογράφου και χορού διορίστηκαν στα μέσα Δεκέμβρη με αποτέλεσμα να χαθεί σχεδόν όπως κάθε χρόνο, το πρώτο διδακτικό τρίμηνο, ενώ στα Μουσικά σχολεία με καταγεγραμμένες 12000 κενές διδακτικές ώρες εβδομαδιαία και πανελλαδικά, καλύπτονται για φέτος μόνο 546, με αποτέλεσμα την υπολειτουργία των σχολείων και την απαξίωσή τους.
στοιχεία της κατάστασης, αυτό που έχει σημασία, είναι να κατανοήσουμε πώς γενικά το αγαθό της δημόσιας εκπαίδευσης βρίσκεται σε κίνδυνο από τις πολιτικές των περικοπών και των άλλων μέτρων που φτωχαίνουν τον λαό, απογυμνώνουν τον παραγωγικό πλούτο της χώρας, και εξαθλιώνουν κοινωνικά και οικονομικά την μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων, και χρωματίζουν με γκρίζο το μέλλον της νέας γενιάς.
Θα έλεγα επίσης πως ανεξάρτητα από επιμέρους πολιτικές και ιδεολογικές διαφοροποιήσεις αν αυτό που μας ενώνει είναι η στήριξη, η υπεράσπιση του δημόσιου χαρακτήρα της εκπαίδευσης οφείλουμε από κοινού όλοι, με ενότητα γονιών-εκπαιδευτικών-μαθητών να κινηθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση, αφήνοντας κατά μέρος όχι μόνο τις διαφορές μας, αλλά και την «επανάσταση» του πληκτρολόγιου και του καναπέ.
Ξέρουμε τέλος πως πολλοί μας ρωτούν αν μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση έχουμε δίκιο να μιλάμε για την μουσική και καλλιτεχνική παιδεία ή αυτό είναι μια άχρηστη και περιττή πολυτέλεια.
Λέμε λοιπόν πώς σε όλες τις δύσκολες στιγμές του, ο λαός μας τραγούδησε τον πόνο και την ελπίδα του, ζωγράφισε την δυστυχία, αλλά και την χαρά του, πήρε ανάσα από την τέχνη την μουσική και τον πολιτισμό, βρήκε αποκούμπι σε μια μουσική που έφερε στα αυτιά και τα χείλη του, μεγαλούργησε σε όλες τις μορφές της τέχνης βαδίζοντας στο δύσκολο δρόμο του αγώνα για την λευτεριά την επιβίωση την κοινωνική προκοπή.
Γιάννης Αδριανός,
Πρόεδρος ΣΓΚ Καλλιτεχνικού Σχολείου
Γέρακα, μέλος του ΔΣ της Πανελλήνιας
Ένωσης Γονέων Μουσικών και
Καλλιτεχνικών Σχολείων
πηγή Εφημερίδα της Ένωσης Συλλόγων Γονέων του Δήμου Παλλήνης
Η πρώτη ενιαία Καλλικρατική Ένωση του Δήμου Παλλήνης στο διάστημα της ενδεκάμηνης παρουσίας της υπήρξε μαχητική, διεκδικητική και καινοτόμος.
Από την πρώτη στιγμή έδειξε το ανανεωτικό της στίγμα και τη διάθεσή της, συνεχίζοντας την μακροχρόνια παράδοση, τόνισε την επιθυμία της για άμεση ενημέρωση και δημοκρατικό διάλογο, προχωρώντας στον εκσυγχρονισμό και στην πλήρη ανανέωση της ιστοσελίδας www.egp.gr, αλλά και την δημιουργία της ομάδας «Ενωση Γονέων Δήμου Παλλήνης» στο facebook.
Από τον πρώτο μήνα λειτουργίας της κατέστησε σαφή και ουσιαστική την παρουσία της στην πρώτη συνάντησή της με το Δήμαρχο και την αρμόδια Αντιδήμαρχο, καταθέτοντας τεκμηριωμένες θέσεις για τα προβλήματα, αλλά και προτάσεις σχετικά με τη ομαλή λειτουργία των σχολείων.
Ακολούθησαν συναντήσεις με το προεδρείο της Πρωτοβάθμιας Σχολικής Επιτροπής, το ΔΣ του "ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΔΕΛΜΟΥΖΟΥ", με την ηγεσία της μείζονος αντιπολίτευσης του Δήμου μας, καθώς και διαδοχικές συναντήσεις με διευθυντές σχολείων και με τα ΔΣ των ΣΓΚ σε Παλλήνη και Γέρακα.
Υπήρξε διεκδικητική τόσο σε συναντήσεις με τους υπευθύνους του ΟΣΚ, όσο και τη Δημοτική Αρχή σε θέματα που αφορούσαν στην περαίωση σχολικών κτιρίων και σταθερά μαχητική σε σημαντικά θέματα που πρόεκυψαν, όπως το σοβαρότατο ζήτημα της μεταφοράς των μαθητών.
Διεκδικώντας λύσεις στα προβλήματα που παρουσιάστηκαν, προχώρησε σε παραστάσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο, στον ΟΣΚ και σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις στο Κέντρο της Αθήνας.
Στην προσπάθεια για καινοτόμες διασχολικές δράσεις και εκδηλώσεις, διοργάνωσε τον Ιούνιο με μεγάλη επιτυχία το 1ο Διασχολικό Τουρνουά σκάκι όπου συμμετείχαν παιδιά του Δημοτικού.
Το ΔΣ της Ένωσης στην προσπάθειά του να υπάρξει ένα κεντρικό έντυπο ενημέρωσης και ανταλλαγής απόψεων, προχώρησε στην πλήρως αναμορφωμένη και σε μεγάλο τιράζ (8500 φύλλα) επανέκδοση εφημερίδας με νέο τίτλο πλέον «Ένοση».
Με επιτυχία επίσης πραγματοποιήθηκε η κοπή της Πρωτοχρονιάτικης Πίτας της Ένωσης, όπου σε μια λιτή εκδήλωση, με παρουσίες από πολλά σχολεία του ενιαίου Δήμου μας, του Δημάρχου και Δημοτικών συμβούλων. Οι τυχεροί κέρδισαν όπως αποφασίστηκε από το ΔΣ μας βιβλία.
Τέλος, υπό την αιγίδα της Ένωσης και κατόπιν προτάσεων ΔΣ ΣΓΚ προχωρά στην συνδιοργάνωση δύο εκδηλώσεων: μία με πρωτοβουλία του ΣΓΚ του 2ου Δημοτικού Γέρακα όπως από κοινού προγραμματίστηκε σε συνάντηση με τον σχολικό σύμβουλο της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης κ. Α. Παυλίδη για σειρά εκδηλώσεων με θέμα "Ποντιακός Ελληνισμός και Γενοκτονία" και μία δεύτερη μετά από πρωτοβουλία του ΣΓΚ του 7ου Δημοτικού Παλλήνης για συνδιοργάνωση εκδήλωσης με κεντρικό ομιλητή τον Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαο.
Το απερχόμενο ΔΣ της Ένωσης ελπίζει στην ακόμη μεγαλύτερη συμμετοχή των πρωτοβάθμιων συλλόγων-μελών της, στις προσπάθειες που θα καταβληθούν από εδώ και στο εξής και που πρέπει πάση θυσία να στηριχθούν για ένα καλύτερο αύριο στις δύσκολες συνθήκες που βιώνει μαζί με την κοινωνία και η Παιδεία στην χώρα μας.
Το ΔΣ της Ένωσης
πηγή Εφημερίδα της Ένωσης Συλλόγων Γονέων του Δήμου Παλλήνης
[Από την διακήρυξη της Unesco (1999) για τις σχολικές βιβλιοθήκες].
Ο Κοσμάς ο Αιτωλός έλεγε: «Γκρεμίστε τις εκκλησίες και φτιάξτε σχολεία». Διερωτόμαστε όμως, σχολεία χωρίς βιβλία και βιβλιοθήκες αρκούν;
Οι σχολικές βιβλιοθήκες αναγνωρίζονται για πρώτη φορά θεσμικά στη χώρα μας το 1835 με διάταγμα του Όθωνα. Με το άρθρο 43 του Ν. 1566 καθιερώνονται ως ισχυρό εκπαιδευτικό εργαλείο, ως χώρος μάθησης, γνώσης, ψυχαγωγίας, πληροφόρησης και επαφής των μαθητών με την κοινωνία της πληροφορίας, αλλά και ως χώρος διασκέδασης. Παρόλη, όμως, την θεσμική καθιέρωση και πολιτική καταξίωση απ' το επίσημο κράτος με την ίδρυση και χρηματοδότηση 500 σχολικών βιβλιοθηκών από το Β' Κοινοτικό Πλαίσιο, η σχολική βιβλιοθήκη, γνωρίζει, και λόγω της κρίσης, φθίνουσα, για να μην πούμε πορεία ενταφιασμού, στη χώρα μας.
Πέρα από τη θεσμική και πολιτική αναγνώριση ο ρόλος της σχολικής βιβλιοθήκης είναι κυρίαρχος στην ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού, αφού μέσω αυτής, καλλιεργείται η φιλαναγνωσία, η φιλομάθεια, η συνεργασία, η έρευνα και αξιολόγηση της πληροφορίας και η κριτική σκέψη. Μέσω αυτής επίσης αποκτούνται εμπειρίες και αναπτύσσονται ιδέες, εκπαιδεύεται η φαντασία, ευαισθητοποιούνται τα παιδιά στην έννοια της πνευματικής ελευθερίας και της αλογόκριτης, δημοκρατικής διακίνησης των ιδεών, και παράλληλα ενθαρρύνονται να συμμετέχουν στην διοργάνωση δραστηριοτήτων που αποσκοπούν στην κοινωνική συνειδητοποίηση και στην άσκηση δεξιοτήτων. Απ' όλα αυτά διαπιστώνουμε τη σημασία και την Αξία της σχολικής βιβλιοθήκης, τόσο στην μαθητική κοινότητα, όσο και στην ευρύτερη τοπική.
Στις μέρες μας όμως, με βάση έρευνες που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, διαπιστώνεται περίτρανα ότι η ύπαρξη και η λειτουργία των ελάχιστων υπαρχουσών σχολικών βιβλιοθηκών, οφείλεται αποκλειστικά και μόνο στο μεράκι και στο όραμα ορισμένων φωτισμένων εκπαιδευτικών και κάποιων γονέων, παρότι το Υπουργείο Παιδείας επιχειρεί να αναμορφώσει(;) ή και να μεταρρυθμίσει(;) στα πλαίσια των σύγχρονων παιδαγωγικών αντιλήψεων τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών, αλλά και το εκπαιδευτικό σύστημα.
Κρίνουμε λοιπόν ότι η ανυπαρξία των σχολικών βιβλιοθηκών αποτελεί έλλειμμα και εμπόδιο σε κάθε μορφή καινοτομίας, αλλά και μειονέκτημα της εκπαιδευτικής διαδικασίας, αποτελεί δε κύριο χαρακτηριστικό μιας κοινωνίας που εδώ και δεκαετίες βρίσκεται σε κρίση και στρατηγική ενός πολιτικού συστήματος που παραπαίει μεταξύ «δημοκρατικής ασυδοσίας» και αδιαφορίας για την παιδεία.
Μιχαήλ Μεταξάς
Μέλος της Ένωσης ΣΓΚ
Εφημερίδα Εβδόμη της Ανατολικής Αττικής
πατήστε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε ή να κατεβάσετε σε ηλεκτρονική μορφή την εφημερίδα Εβδόμη της Ανατολικής Αττικής
Λάθος εγκληματικό είναι να επιμένεις στο “λάθος”.
Culpa (λάθος) ομολογημένο και επαναλαμβανόμενο είναι κόλπο (τέχνασμα, κομπίνα).
Λάθος είναι να μη θυμάσαι τα λάθη σου.
Λάθος είναι και το σωστό, σε λάθος ώρα!
― «το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού». Το πολλαπλώς είναι για τα... πανηγύρια!!!
Λάθος είναι να επιμένει η τρόικα σε - αναγνωρισμένη - “λάθος” συνταγή. Η “mea culpa” που επαναλαμβάνεται επιμόνως είναι κόλπο. Για την κυβέρνηση που υπακούει και ακολουθεί είναι δις και τρις εξαμαρτείν.
Λάθος του συνόλου σχεδόν των πολιτικών κομμάτων και του πολιτικού κόσμου είναι να νομίζει ότι η παρούσα κρίση - “θεσμική, πολιτική, οικονομική, κρίση ηθική, που παίρνει σε ορισμένες περιπτώσεις τη μορφή εθνικής παρακμής”1, είναι μια συνηθισμένη κατάσταση, με ακραίες επιπτώσεις, αλλά πάντως μια συνηθισμένη πολιτική αντιπαράθεση σ’ ένα φαινόμενο οξύ μεν, αλλά σύνηθες “νομοτελειακό”. Λάθος!
Η παρούσα οικονομική - πολιτική - ιδεολογική - κοινωνική κατάσταση δεν είναι απλά μια οξεία πολιτική ανατάραξη· είναι πόλεμος!
― Είναι λάθος να περιμένει η τρικολόρε κυβέρνηση ότι θα περάσουν τα “δύσκολα” κάνοντας το “καλό παιδί” και ότι μετά τις γερμανικές εκλογές τα πράγματα θα φτιάξουν. Οτι θα ροκανίσουμε το χρόνο και μετά “θα γίνει το θαύμα”. Κάποιοι θα συμπληρώσουν τον αναγκαίο χρόνο να πάρουν τη βουλευτική σύνταξη ή να επανεκλεγούν. (Τέτοια ποταπά ελατήρια είχε και ο δικτάτορας Πάγκαλος, που εξασφάλισε από την κατοχική κυβέρνηση του Τσολάκογλου την “προεδρική” του σύνταξη).
― Είναι Λάθος, του ΣΥΡΙΖΑ να περιμένει να ωριμάσει η πτώση της κυβέρνησης, για ν’ αναλάβει αυτός τη διακυβέρνηση, ως φυσικό επακόλουθο μιας ομαλής εναλλαγής της εξουσίας.
Είναι λάθος να μην καταγγέλει επισήμως ο ΣΥΡΙΖΑ την “κυβέρνηση” - το εγχείρημα Λ. Παπαδήμου ως συνταγματικό πραξικόπημα, ως παράνομη και επομένως τις πράξεις της ως ανυπόστατες. (Ανυπόστατα μνημόνια, συμβάσεις, νομοθετικές (απορ)ρυθμίσεις κλπ.). Είναι λάθος να μην αποφαίνονται επ’ αυτού εγκύρως οι συνταγματολόγοι σε συνέδριο, όχι στα τηλεπαράθυρα. Στα τηλεπαράθυρα την έχει καταγγείλει και ο ...Βενιζέλος!
Είναι λάθος να μην έρχεται στη Βουλή και στην Ευρωβουλή για συζήτηση η διαρεύσασα άκρως εμπιστευτική έκθεση της Κομισιόν, που συζητήθηκε στο Ecofin την 10/2/20092 για τα 18,6 τρις ευρώ τοξικά περιουσιακά στοιχεία των τραπεζών, όταν βάσιμα πιθανολογείται ότι αυτά πληρώνουν σήμερα οι λαοί και οι οικονομίες της Ευρώπης.
Εχει ευθύνη, ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα και οι βουλευτές και ευρωβουλευτές, όταν και προσωπικά έχουν ενημερωθεί περί αυτού ορισμένοι. Αν δεν ξέρουν “ν’ ακούνε” αυτό που “ακούνε” κι όχι “ποιος το λέει”, αλλά τί λέει, αυτό είναι και αντιδημοκρατικό και μη ορθολογικό.
Είναι λάθος ο Λαός να περιμένει καρτερικά.
Είναι λάθος οι πολιτειακοί, οι πολιτικοί, οι θεσμικοί και κοινωνικοί παράγοντες3 να περιμένουν παθητικά τις εξελίξεις.
Τώρα χρειάζεται πανστρατιά
Οσο εξασθενεί η οικονομία,
Οσο αποσαθρώνεται η δημόσια Διοίκηση
Οσο εξαντλείται οικονομικά και ηθικά ο Λαός
Οσο μας “δένουν” χειροπόδαρα με διεθνείς δεσμεύσεις
Οσο αρπάζουν και υποθηκεύουν κάθε ικμάδα, κάθε πλουτοπαραγωγική πηγή αυτού του τόπου, αυτού του λαού, τόσο αποδυναμώνεται το κράτος μας, αλλά και το έθνος μας ως ηθική οντότητα.
Οι καιροί δεν περιμένουν.
Τώρα είναι υπέρ πάντων και εξ’ απάντων ο Αγών.
Η διακυβέρνηση της χώρας υπέρ της πατρίδας, του Λαού και του Εθνους (μόνο βλάκες και αγράμματους ή “κολλημένους” πρέπει να ενοχλεί αυτή η ύψιστη έννοια), θα είναι εκτάκτου σκοπού και ανάγκης.
Δεν θα είναι κόμματος ή μιας ιδεολογίας. Θα είναι της Ελλάδας και των Ελλήνων!
Ξεκολάτε!
Ξεκολάτε από κόμματα και ιδεοληψίες. Αφήστε τα για μετά.
Τώρα, αντισταθείτε στην τραπεζοκρατία. Στην εταιρειοκρατία του νεο-φιλελευθερισμού. Στην επιδρομή και στην πλεονεξία των αρπακτικών.
Ο Σαμαράς επικαλείται και προσδοκά τις “επενδύσεις”, για να φέρει ανάπτυξη και να μειώσει την ανεργία!
Το πρώτο βήμα είναι να κρατήσει τις υπάρχουσες επενδύσεις ανοιχτές. Τις επιχειρήσεις που έκλεισαν κι αυτές που κινδυνεύουν να κλείσουν (55.00 προβλέπεται να κλείσουν το 2013 και να προσθέσουν 195.000 νέους άνεργους στη στρατιά των δύο εκατομμυρίων). Αυτές τις “επενδύσεις” κρατάς πρώτα ανοιχτές και μετά επιδιώκεις να προσελκύσεις κι άλλες. Αυτές τις “μεγάλες” που θέλουν μερικοί - μερικοί που τους ενοχλούν τα “κομμωτήρια” και τα “ψιλικατζίδικα”. Τα κομμωτήρια και τα ψιλικατζίδικα δίνουν δουλειά σε 2-3 ανθρώπους. Ο υδραυλικός και ο ηλεκτρολόγος που “δεν κόβουν αποδείξεις”, αγοράζουν βρύσες και καλώδια από την αγορά και την κινούν, ρίχνοντάς της “μια σταγόνα λάδι”. Τώρα που έκλεισε ή μετανάστευσε ο υδραυλικός τί σου προσφέρει;
Οταν είσαι στην κατάσταση διάλυσης εφαρμόζεις τελείως διαφορετική πολιτική. Η αγορά θέλει χαλαρότητα δημοσιονομική για ν’ ανασάνει, ν’ αναρρώσει και μετά την εξορθολογίζεις.
Αναπτύσεις ακόμη και πρωτίστως την πρωτογενή σου παραγωγή (αγροτοκτηνοτροφική). Τα οποιαδήποτε εμπόδια της Ε.Ε. τα υπερπηδάς με αναστολή δεσμευτικών συμφωνιών.
Εάν οι “εταίροι” διαφωνούν και επιμένουν στους δεσμευτικούς όρους, να πληρώσουν! Και οπωσδήποτε οι Γερμανοί να πληρώσουν το κατοχικό δάνειο και τις πολεμικές επανορθώσεις.
Είναι Λάθος να μη ζητάς αυτά που σου χρωστάνε. Είναι λάθος να πληρώνεις αυτά που δεν χρωστάς.
Και δεν χρωστάς τα “εξ’ αισχράς αιτίας” προερχόμενα. “Αισχρά αιτία”, είναι και η τοκογλυφία.
“Αισχρά αιτία” είναι και ο εξαναγκασμός σε δανεισμό.
Τέτοια πρέπει να μας απασχολούν αυτή την περίοδο, γιατί έτσι δεν έρχεται η ανάπτυξη, αλλά η συρρίκνωση του δημοσίου αγαθού της δωρεάν εκπαίδευσης.
«Ιδιωτικά Πανεπιστήμια κατά παράβαση του Συντάγματος» περιλαμβάνει το άρθρο 31 σε μία από τις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που ψηφίστηκε ήδη στη Βουλή, αποκαλύπτεται από βουλευτές του Ελληνικού κοινοβουλίου.
Χαρακτηριστικά σε συζήτηση στη Βουλή, αναφέρθηκε ότι στις Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, «εκτός της νομοθέτησης, η οποία καταργεί την ασυλία της χώρας ως προς τις διεκδικήσεις των δανειστών, περιλαμβάνεται επίσης μεγάλος αριθμός άρθρων που δεν συνδέονται με κανένα τρόπο με τις δανειακές υποχρεώσεις και εξυπηρετούν ευθέως την κυβέρνηση και τους συμμάχους της».
Ξεκάθαρο παράδειγμα το άρθρο 31 όπου δίνεται η «δυνατότητα» σε ΝΠΔΔ, δηλαδή σε Πανεπιστήμια, ΤΕΙ, νοσοκομεία και ΟΤΑ να ιδρύουν ιδιωτικά σχολεία πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ιδιωτικά κολέγια, δηλαδή Ιδιωτικά Πανεπιστήμια, ιδιωτικά ΙΕΚ και φροντιστήρια ξένων γλωσσών ως εταιρείες. Απελευθερώνεται η κερδοφόρα αγορά προϊόντων εκπαίδευσης για να δοθεί δώρο στους πολιτικούς φίλους της συγκυβέρνησης, μαζί με τον εργαστηριακό εξοπλισμό και τα κτήρια που έχουν και χρησιμοποιούν τα ΑΕΙ!
Όταν η δημόσια Εκπαίδευση υπολειτουργεί λόγω του οικονομικού στραγγαλισμού και της έλλειψης επιστημονικού προσωπικού, η τρικομματική κυβέρνηση αποφασίζει να τη «βοηθήσει», με τη δημιουργία μαγαζιών εκπαίδευσης σε συνεργασία με επιχειρηματίες. Σε ποιους θα πουλήσουν τα πτυχία αυτά; Όχι βέβαια στα παιδιά της συντριπτικής πλειοψηφίας της κοινωνίας, αλλά στους έχοντες και κατέχοντες.
Οδυσσέας Ρομπάκης
πηγή Εφημερίδα της Ένωσης Συλλόγων Γονέων του Δήμου Παλλήνης
Πριν λίγες μέρες συνάντησα μετά από κάμποσα χρόνια ένα φίλο ... Πολλές φορές χάνεσαι με ανθρώπους που συμπαθούσες χωρίς κανένα ουσιαστικά λόγο και που τυχαίνει να συναντηθείς σε κάποια άσχετη στιγμή. Έμαθα ότι υπήρξε για μεγάλο χρονικό διάστημα άνεργος κι αυτός και η σύζυγος του, και αυτήν τη στιγμή βρίσκεται στην επαρχία και κάνει μια νέα αρχή.
Η αλήθεια είναι πως η πορεία της συζήτησης με σόκαρε. Δεν περίμενα ν' ακούσω αυτά που άκουσα.
Γιατί είναι πραγματικά σοκαριστικό ν' ακούς πόσο δύσκολα είναι απλά καθημερινά πράγματα, πόσο δύσκολες είναι απλές καθημερινές κινήσεις. Όταν η σύζυγος είναι έγκυος στο 3ο παιδί, άλλα δύο είναι στο δημοτικό, και ακούς ένα παλικάρι δυο μέτρα να σπάει όταν σου λέει ότι ένιωθε αδύναμος.
Αδύναμος απέναντι στα παιδιά του, αδύναμος στη σκέψη ότι κάτι θα μπορούσε να τύχει στη γυναίκα και στο αγέννητο παιδί του.
Τον άκουγα να λέει ότι ξενυχτούσε κλαίγοντας από απελπισία για την επόμενη μέρα. Τα λόγια του χαρακτηριστικά: Έπιασα τον εαυτό μου να κοιτάει τα 2 διπλώματα μου και το τρίτο της Μαρίας και γέλαγα 3 το πρωί.
Άκουσα πράγματα που δε περίμενα ποτέ ότι άκουγα από γνωστό μου και που σε κάποια στιγμή άρχισα αναρωτιέμαι αν βλέπω σειρά στη τηλεόραση ή μου συμβαίνει στ' αλήθεια να ακούω αυτά. Αυτόματα μπαίνεις στη θέση του σκεπτόμενος ότι σήμερα αυτός, αύριο εγώ.
Ο φίλος βοηθήθηκε. Του στάθηκαν δίπλα φίλοι και γνωστοί. Στάθηκε στα πόδια του. Κι αυτό το τόνισε. Σε καμιά στιγμή δεν ένιωσε ότι οι γύρω τού κάνουν ελεημοσύνη. Αντίθετα ένιωσε αγάπη.
Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος τις μέρες των Χριστουγέννων οι προσφορές αγάπης (ίσως είναι η καλύτερη φράση) έσπασαν κάθε ρεκόρ. Στα σχολεία μαζευτήκαν αθροιστικά τόνοι από προϊόντα που δοθήκαν σε ιδρύματα και φορείς. Και που είναι σίγουρο ότι θα μαζευτούν πάλι, είτε για κάποιο φορέα είτε για μια οικογένεια μαθητή/ων. Κι αυτό πρέπει να συνεχιστεί. Στα σχολεία με τη συνεργασία γονέων και διδασκόντων οι προσπάθειες πρέπει να συνεχιστούν. Στα σχολεία οφείλουμε να δημιουργήσουμε κέντρα αλληλεγγύη και βοήθειας.
Το πώς θα το συνεχίσουμε και θα το εξελίξουμε, θα βρούμε τους τρόπους.
ΥΓ 1. Από σεβασμό σε αυτά που άκουσα, γράφω όσο πιο συναισθηματικά «κρατημένα» μπορώ.
ΥΓ 2. Το μονό ψεύτικο είναι το όνομα της Μαρίας.
Κωνσταντίνος Παπαγεωργίου
πηγή Εφημερίδα της Ένωσης Συλλόγων Γονέων του Δήμου Παλλήνης
κλικ στην εικόνα για μεγέθυνση
Αγαπητοί μου Φίλοι, είμαι πολύ χαρούμενος που συνεχίζετε με ζήλο και σοβαρότητα το Έργο της ΕΝΩΣΗΣ, χωρίς ξύλινη γλώσσα ή άλλες σκοπιμότητες. Οι Οργανώσεις Γονέων έχουν παίξει σοβαρότατο ρόλο στην ανάπτυξη της περιοχής μας, με πρωτοπόρες δράσεις και παρεμβάσεις στην κοινωνία. Μερικές από αυτές ήταν:
Δεν πέρασε πολύς, αλλά ούτε και λίγος καιρός από τότε που συνενώθηκαν η Ανθούσα, ο Γέρακας και η Παλλήνη και δημιουργήθηκε ένας μεγάλος ενιαίος Δήμος. Οι περισσότεροι άνθρωποι έχουμε μία φυσική τάση να αντιστεκόμαστε στις αλλαγές, στις όποιες αλλαγές, και δεν θα μπορούσε να ισχύσει κάτι διαφορετικό και για την ενοποίηση των δήμων. Η αναγκαστική αυτή ενοποίηση έφερε πολλές δυσκολίες στους δημότες και δεν είναι αντικείμενο του παρόντος άρθρου η πολιτική αξιολόγηση του «Καλλικράτη». Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι συχνά μέσα από τις δυσκολίες αναδύονται και ευκαιρίες.
πολιτιστικές εκδηλώσεις που διεξάγονται στη μία ή την άλλη Δημοτική Ενότητα, ως ένδειξη καλής θέλησης θα μπορούσε να εξασφαλίζει τη μεταφορά των κατοίκων της απομακρυσμένης κατά περίπτωση ενότητας. Θα μπορούσε να οργανώσει κοινό ποδηλατικό αγώνα ή τουρνουά ποδοσφαίρου και πολλά άλλα. Ακόμα και σε δράσεις που δεν έχουν οργανωθεί από τη Δημοτική Αρχή ή δεν βρίσκονται υπό την αιγίδα της, όπως το διασχολικό τουρνουά σκακιού που διεξήχθη πρώτη φορά το 2012 από την Ένωση ΣΓΚ Παλλήνης και ελπίζουμε ότι θα επαναληφθεί και φέτος, θα μπορούσε να προωθήσει τη συμμετοχή δίνοντας κίνητρα. Ένα κίνητρο θα μπορούσε να είναι η μεταφορά των μαθητών στο χώρο της διεξαγωγής ή κάποια έπαθλα ή επαίνους που θα ήταν κοινά για όλους και όχι ανά Δημοτική Ενότητα. Ιδέες υπάρχουν πολλές, άλλες καλύτερες και άλλες όχι τόσο καλές. Άλλες εύκολες και άλλες όχι τόσο εύκολες στην υλοποίησή τους.
