H αλληλεγγύη κρατά στη ζωή το Κομπάνι
Ανθρωπιστική αποστολή είκοσι τρείς με είκοσι επτά Φλεβάρη 2015
Από τη Ζέλα Φυκούρα
Soruc 24/02/2015 Δημαρχείο
Όπως μας ενημέρωσε η δήμαρχος του Soruc Ζεϊχάλ Εκμέζ ,στο δήμο τους από τους 68.000 πρόσφυγες 15.000 είναι σε στρατόπεδα, 20.000 φιλοξενούνται σε σπίτια και 30.000 στα χωριά. Η διατροφή στους καταυλισμούς γίνεται από συλλογική κουζίνα και δύο φούρνοι εξασφαλίζουν το ψωμί. Όλοι οι Κουρδικοί Δήμοι συμμετέχουν ή έχουν αναλάβει εξ ολοκλήρου τη στήριξη ενός στρατοπέδου προσφύγων. Ο δήμος του Soruc φρόντισε για τη δημιουργία ιατρείου από το οποίο τον πρώτο μήνα πέρασαν σχεδόν όλοι οι πρόσφυγες. Κάθε μέρα το ιατρείο αντιμετώπιζε από 50 έως 60 τραυματίες. Από τις 15/9/2014 η Τουρκική κυβέρνηση εμπόδιζε κάθε είδους βοήθεια να φτάσει στους καταυλισμούς. Προσπάθησαν να βρουν εναλλακτικούς τρόπους να περιθάλψουν τους αρρώστους και σήμερα τις πιο βαριές περιπτώσεις τις στέλνουν μέσω του Ιρακινού Κουρδιστάν στο εξωτερικό. Τον αγώνα τους στήριξαν τα μέσα ενημέρωσης των Κούρδων που λειτουργούσαν σταθερά ακόμη και μέσα στην εμπόλεμη περιοχή κι έτσι δινόταν η δυνατότητα η είδηση να φθάσει παντού. Τον αγώνα τους στήριξαν οι αλληλέγγυοι σε όλο τον κόσμο. Την περίοδο των μαχών κάθε μέρα έφθαναν 34 φορτηγά με βοήθεια.
Η Δήμαρχος του Soruc .
Αξίζει να σημειώσουμε ότι σε όλες τις Κουρδικές περιοχές οι υποψήφιοι για τη θέση του Δημάρχου ήταν δύο.Ενας άντρας και μία γυναίκα,που ασκούν απο κοινού τη Διοίκηση.Δεν το προβλέπει το σύνταγμα της Τουρκίας,το εφάρμοσαν στην πράξη στηρίζοντας τη συμμετοχή των γυναικών σε όλα τα όργανα επεξεργασίας και λήψης αποφάσεων.
25/02/2015 ξανά στο Soruc για ενημέρωση.
Περιμένουμε έγκριση να επισκεφθούμε το Κομπάνι .Δεν μας επιτρέπουν .Οπως κατάλαβα αργότερα, με την κατάσταση που επικρατεί στην ανασκαμένη απ τους βομβαρδισμούς πόλη, καλά κάνουν
Επισκεπτόμαστε τη συνοριακή γραμμή.
Θλιμμένη ήταν η εικόνα των χωριών στα σύνορα. Άνθρωποι πολύ φτωχοί που ζουν σε σπίτια χωμάτινα σημαδεμένα από τις σφαίρες ,μες τις λάσπες.Χωριά σαν κι αυτό φιλοξενουν 30.000 πρόσφυγες απο το Κομπάνι.Είναι οι γειτονές τους, οι άνθρωποι που αντάμωναν στα γλέντια και στους γάμους, ειναι οι δικοί τους άνθρωποι.Για αυτό αυτα τα φτωχικά σπίτια φιλοξένησαν πάνω απο 10 άτομα το καθένα.
Απ την άλλη μεριά των συνόρων στο Κομπάνι το έδαφος είναι σκαμμένο από τις βόμβες και τα παράθυρα των σπιτιών χάσκουν στο κενό.
Απ αυτή τη μεριά οι τοίχοι με τα συνθήματα της αλληλεγγύης φωνάζουν το δίκιο τους
25/2/2015 Αργά το απόγευμα επιστρέφουμε στην Σανλιούρφα .
Τρέχοντας επισκεπτόμαστε αυτή την πανέμορφη πόλη που έχει 4.000 χρόνια ιστορία πίσω της κι έμεινε πάντα μια πόλη της μεθορίου κατοικημένη απο διάφορες εθνότητες, ένα μείγμα εκρηκτικό και συναρπαστικό.Η μία θρησκεία διαδεχόταν την άλλη, καμιά δεν κυριαρχούσε απόλυτα και όλες ενσωμάτωναν στοιχεία της προηγούμενης.Αυτή ήταν και η περίπτωση της λίμνης του Αβραάμ, με τους κυπρίνους που απαγορεύεται να τους πειράξεις γιατί φυλάσσονται απο την ευλογία και την κατάρα του Αβραάμ.
Τόπος προσκυνήματος και βόλτας απ όλους! Προχωράμε γρήγορα για να προλάβουμε να δούμε το τζαμί και το παζάρι.Η μικρή πλατειούλα των ραφτάδων και ο καλύτερος μπακλαβαδατζής της Ούρφας!
26/2/2015 Η συνοδεία της νταλίκας
Έφθασε επιτέλους η Νταλίκα με την ανθρωπιστική βοήθεια αφού την εγκλώβισαν 3 μέρες στα σύνορα .Πάμε στο Γκαζιαντέπ να την παραλάβουμε . Ξεκινάμε τις διαπραγματεύσεις με την Ερυθρά Ημισέληνο, την αντίστοιχη οργάνωση του Ερυθρού σταυρού στην Τουρκία. Τα πράγματα φαίνεται να πηγαίνουν καλά, γι αυτό κι εγώ στην μεσημεριανή διακοπή, την κάνω για το Ζεύγμα, το περίφημο μουσείο ψηφιδωτών του Γκαζιαντέπ ένα από τα καλύτερα του κόσμου. Ότι είδα, κι ήταν σπουδαία, εξαιρετικά διατηρημένα, ακέραια ψηφιδωτά, τα είδα με την ψυχή στο στόμα.
Το καλό κλίμα συνεχίστηκε και μετά τη μεσημεριανή διακοπή ,παραδώσαμε μία παλέτα στην ερυθρά ημισέληνο και πήραμε τον δρόμο χαρούμενοι για το Soruc να αφήσουμε τις υπόλοιπες 34 παλέτες στο Δήμο για το στρατόπεδο της Αρίν Μιρχάν
Όμως η ερυθρά ημισέληνος αλλιώς τα υπολόγιζε κι έδωσε εντολή στο φορτηγό να στρίψει για το στρατόπεδο προσφύγων της Τουρκικής Κυβέρνησης .Μας ειδοποίησε ο Ιμπραχίμ Μουσλέμ -ο σύριος κούρδος γιατρός που ζει στην Ελλάδα κι είναι απ το Κομπάνι - που ταξίδευε με η νταλίκα και τότε το βανάκι μας έβγαλε φτερά να φθάσει, σταματήσαμε τη νταλίκα στη στροφή για το τούρκικο στρατόπεδο, όλοι άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνα σε πρεσβείες .προξενεία, δημάρχους ,ραδιοφωνικούς σταθμούς ,στους δημοσιογράφους της ομάδας που ήταν στα στρατόπεδα, στην αντιπροσωπεία των Κούρδων, σε όλους όσους ήταν εκεί για να τρέξουν, να έρθουν, να μπούμε μπροστά, να μη μας πάρουν τα φάρμακα και τα εφόδια .
Τελικά τα καταφέραμε !! παραδώσαμε στον Δήμο του Soruc !! έτσι όλη η μεγάλη ανθρωπιστική βοήθεια που συγκεντρώθηκε παρά την κρίση, από τους αλληλέγγυους της πατρίδα μας και της πόλης μας , θα περάσει στο Κομπάνι .
Στο τέλος του ταξειδιού όταν αποχαιρετούσαμε ο ένας τον άλλον, ανάμεσα στις ευχαριστίες και στις ευχές να ξαναβρεθούμε στο ειρηνικό Κομπάνι πιά, μία ήταν η παρακλησή τους. Η εξασφάλιση ενός Ανθρωπιστικού Διαδρόμου στα σύνορα με την Τουρκία, από τον οποίο να μπορούν να περνούν τα υλικά που χρειάζονται για να ξαναχτιστεί η πόλη και η ανθρωπιστική βοήθεια για τους κατοίκους.
Κατήγγειλαν, και το ζήσαμε κι εμείς με την απαγόρευση διόδου, ότι η Τουρκική Κυβέρνηση δημιουργεί πολλά προβλήματα για το πέρασμα ανθρώπων ή πραγμάτων από τα σύνορα της και ζήτησαν την συμπαράσταση μας έτσι ώστε να διογκωθεί η πίεση προς την Τουρκική Κυβέρνηση .
Με συγκίνηση γι αυτά που μοιράστηκα αυτές τις μέρες με τους πρόσφυγες, τις αγωνίστριες γυναίκες, τους εκπροσώπους της Διοίκησης και του κόμματος των Κούρδων και με τους συνταξειδιώτες μου, ελπίζω αυτή η καταγραφή να συνδράμει τον στόχο τους της δημιουργίας Ανθρωπιστικού Διαδρόμου και να συμβάλει στην άσκηση πίεσης στην κυβέρνηση της Τουρκίας.
Προκειμένου να να αναγκαστεί να διευκολύνει τους ανθρώπους του Κομπάνι να ξαναχτίσουν μέσα από τα φρικτά ερείπια , με τους άθαφτους νεκρούς ,με τις βόμβες που ενεδρεύουν ακόμη και στα παιδικά παιχνίδια, και τις ενεργές νάρκες, τα σπίτια τους .
ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΑΥΤΟ
