Ένας Θεός ξέρει πως θα ένιωσαν όταν αντίκρυζαν μελαμψούς ασιάτες εκπροσώπους φανατισμένου δόγματος με κόκκινους σκούφους να τραγουδούν:
“Αρκιμινιά κι αρκικρονιά, ψιλί μο δεντρολιμπανιά, κι αρκί κι αρκί καλο μας κρόνος”…
“Το πρώτο πράγμα που είπα μέσα μου” όπως μου εξομολογήθηκε μια γνωστή ήταν “τι μαλ…κια έκανα και άνοιξα!”.
Προφανώς μπροστά ακόμη και στα κέρματα, τις υποδιαιρέσεις του ευρώ η αγάπη για τον Μωάμεθ πηγαίνει περίπατο. Η Σαρία καθώς και το αυτομαστίγωμα μπορούν να περιμένουν. Τώρα είναι μέρες αγάπης ή ακόμη καλύτερα είσπραξης. Άλλωστε ακόμη κι αν δεν έχουν, από φόβο και μόνο που θα μας δουν κάτι θα μας δώσουν! Έχουμε χρόνο για να φανατιστούμε ξανά. Ας ντυθούμε λοιπόν με τα ρούχα των καταναλωτικών προτύπων της μισερής Δύσης. Άλλωστε ο σκοπός τελικά αγιάζει τα μέσα.
Αλλά εδώ που καταντήσαμε μόνο οι πακιστανοί μπορούν να ψάλλουν τα κάλαντα με ασφάλεια. Δε θα τολμήσει να τους αγγίξει κανείς σε αντίθεση με τα παιδάκια που κάποτε ξεχύνονταν ανέμελα στους δρόμους και τις γειτονιές…
http://tro-ma-ktiko.blogspot.gr/2013/01/blog-post_8878.html
0 σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου
Το παρόν διαδικτυακό μέσο ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρει περί των επωνύμων ή ανωνύμων σχολίων που φιλοξενεί. Σε περίπτωση που θεωρείτε πως θίγεστε από κάποιο εξ αυτών, επικοινωνήστε μέσω της φόρμας επικοινωνίας έτσι ώστε να αφαιρεθεί. Σχόλια με υβριστικό ή προσβλητικό περιεχόμενο θα λογοκρίνονται ή και θα διαγράφονται. Η ανάρτηση των σχολίων μπορεί να έχει μια μικρή χρονική καθυστέρηση...